Reducing my carbon footprint #sustainableliving



Het begon allemaal héél toevallig... Op een zondag enkele maanden geleden was ik in de zetel door Ted Talks aan het browsen. 


Wie Ted Talks niet kent - je weet niet wat je mist - hier even een korte inhoud. Ted is een non-profit organisatie die werd opgericht in 1984. Het zijn motivatiesprekers die in een kleine 20 minuten hun idee of ervaring pitchen. Je kan er erg veel van alle topics vinden (wetenschap, milieu, business, phsychologie, ...). Als je over Apple tv beschikt heb je het sowieso staan, ik denk dat de meeste smart tv's het tegenwoordig ook hebben staan. Maar je kan via Ted.com alles terug vinden. Deze korte filmpjes inspireren je of laten je verder nadenken over bepaalde zaken. Echt een aanrader!

Back to my story... Die zondag dus in de zetel. Ik zag een Ted Talk van een vrouw Roz Savage - midden de 40 - die op een dag besloot haar job op te geven en de wereld over te roeien... ALLEEN! Zot?! Dat dacht ik ook, maar haar talk was méér dan ik had verwacht. Klik hier om hem te bekijken.

Ze sprak over haar ervaring met de oceaan. Van de wilde stormen tot de zachte sunsets. Ze leefde van eten uit blik en visvangst, ze had een zoutwaterfiltersysteem in haar roeiboot om zo drinkbaar water te bekomen. Ik was helemaal mee in haar verhaal. Tot ze plots met harde feiten op tafel kwam. 


Toen ze erg diep in de Altantische oceaan zat, ving ze deze vis (en er volgden er nog meer) die bij het ontleden helemaal vol plastic zat. Dit zijn allemaal resten van de plastic die wij - human people - in de oceanen droppen. Als plastic lang in de maag van zo'n vis zit, dan beginnen de toxische stoffen van het plastic in het vlees van de vis te settelen en eten wij - zonder beter weten in - een niet zo gezonde vis. Nog steeds zin in een sole meunière nu?

Het deed me echt aan het denken zetten. Ik dacht dat ik al erg goed sorteerde thuis en had het meer voor de algemene properheid van mijn huishouden, maar het bekijken van deze reportage liet me toch  aanzetten van nog meer mijn best te doen thuis, in onze winkel en vooral overal in de natuur. Ik laat nooit meer iets achter, ik heul het liever 10 km mee tot ik een vuilbak tegenkom, dan het ergens te droppen om mijn handen maar vrij te hebben.

Vorig weekend was ik Netflix aan het afbladeren op zoek naar iets informatief om me een productieve  dag te bezorgen. Ik botste op Mission Blue, een reportage over oceanologe Sylvia Earle. De naam zei me niks, maar ik dacht wel dat ik het ok zou vinden. Ik zette het programma op. Man... Ik zat gekluisterd aan mijn tv. Sylvia, nu ruim in de 80, duikt tot op vandaag nog in elke oceaan. Ik was geïntrigeerd. 


Haar reportage Mission Blue geeft prachtige beelden weer van toen ze als jonge 20'er de oceaan ontdekte. Ze zag de oceanen achteruitgaan door onze grote vervuiling, de te grote visvangst en de uitlaatgassen die we de lucht in sturen. Ik was gechoqueerd door de gruwelijke beelden van vervuiling (olieramp in de Golf van Mexico), het ontvinnen van haaien in China voor haaienvinnensoep, het overbevissen van onvolwassen tonijnen... Ik was er echt niet goed van. Sylvia pleit bij vele overheden voor het aanmaken van Hope Spots. We hebben op het land al Hot Spots of nationale parken waar niet gejaagd en gekapt mag worden. Een Hope Spot is een regio in een oceaan waar niet gevist mag worden of afval mag worden geloosd. 


Hier zie je een koraalrif 20 jaar terug en hoe het er nu uitziet. Het heeft niet alleen met vervuiling te maken maar ook met het mankeren van de vissen. Deze streek in Australië werd zo overbevist dat er geen vissen meer in het rif te verkennen zijn. Een koraalrif heeft vissen nodig om te overleven. Door het maken van een Hope Spot hier, hoopt Sylvia dat er terug wat leven kan komen in dit rif. Alleen, afbreken gaat veel sneller dan terug opbouwen. Denk dus aub nog eens na, voor je rommel achterlaat op het strand. Het gaat hoe dan ook de oceaan binnen. En als je een stukje tonijn wil, weet dan dat de tonijn amper 8 maand oud is, en niet eens volwassen...



En dan was er gisteren, niet dat ik er specifiek naar op zoek was, maar Netflix stelt je docu's voor die je wellicht kunnen interesseren en zo kwam ik op Chasing Ice, de docu van fotograaf James Balog. Deze fotograaf was verzot op het fotograferen van ijsrotsen. Hij reisde de wereld af van Groenland tot Alaska om de mooiste gletsjers en ijsschotsen te fotograferen. Hij kwam tot de conclusie bij het bekijken van zijn foto's door de jaren heen, dat er toch wel veel gesmolten was op jaarbasis. 



Hij startte het project EIS - Extreme Ice Survey - op waarin hij meer dan 45 camera's plaatste over de hele wereld waar gletsjers zijn. Zo kan hij precies vastleggen hoe snel de gletsjers slinken door Global Warming. De beelden waren schokkend. Hij legde een video vast waarop een stuk zo groot als  downtown Manhattan afscheurde van de gletsjer. Hoe mooi deze beelden ook waren om vast te leggen, hoe verschrikkelijk het feitelijk is. Ook hij werd een activist om de overheid aan te zetten Global Warming serieus te nemen. 



Het begon allemaal meer en meer tot me door te dringen. Ik moet iets doen. En ja, wat ik veel hoor rondom mij is, denk je echt dat jij het verschil zal maken tussen de biljoenen mensen op deze planeet. Natuurlijk niet, maar als ik het al doe, dan zijn er misschien nog en als ik mijn ecologische voetafdruk kan verkleinen, dan zal dit misschien een ienie-mini verschil maken, en alleen al daarvoor, voor onze mooie blauwe planeet, wil ik het doen. Dit blogverhaal wordt heel zeker vervolgd, ik hou jullie op de hoogte van meer documentaires en hoe ik mijn carbon footprint kan/ga verminderen.

Het is een feit dat we over 118 jaar geen steenkool meer zullen hebben voor het aantal mensen op deze planeet, de bronnen zullen uitgeput zijn. Nu kunnen we er nog iets aan doen, we kunnen het nog omkeren, denk aan groene energie, denk aan minder verbruiken. Als we onze nabestaanden een toekomst willen geven, dan zullen we actie moeten ondernemen.

Ik ben alvast klaar voor een groenere levensstijl, nu de rest van deze planeet nog... 


What I've been up to the last few weeks #lifeupdate

Ik weet het, ik ben er even niet geweest, maar dat is meestal omdat life happens en dan moet ik andere zaken prioriteit geven... Het ergste van dit alles, ik mis het bloggen zo en dat besef ik pas als ik terug aan mijn computer zit. Ik hou ervan jullie up to date te houden met trends en wat ik dagdagelijks doe, vandaar nam ik vandaag even de tijd om jullie een life update voor te schotelen.



Begin september is druk en hectisch in de winkel. Eerst hebben we de braderie én meteen erna de beurzen in Parijs. Dat weekend is non stop werken, maar wel heel aangenaam werken. Deze keer zagen we nóg meer groen op de beurs dan in het voorjaar. We kunnen de planten niet meer wegdenken in het interieur. En terecht ook, ze geven je living area zoveel meer kleur.


Ook de kleuren in het Scandinavische interieur kunnen me erg bekoren. Het zijn vooral tinten van champagneroze, blush en mauve gemixt met grijstinten. Het is nog steeds neutraal maar heeft een heel zachte feel. Ook texturen zoals fluweel zal je meer en meer zien opduiken.


Na de beurs in Parijs waren de batterijen van mama en ik helemaal opgeladen, we wilden er meteen invliegen en gaven onze winkel een opknapbeurt. We verschoven alle meubelen en gaven de kookwinkel meteen een nieuwe frisse look - op de foto's is het work in progress. Ook de patio - de veranda achteraan de winkel - mocht wel eens opgefrist worden. Zo huurden we een team klimmers in die met de nodige apparatuur de hele glasconstructie onder handen namen. De jongens waren niet alleen super handig en klommen als gekken op de patio, het waren dan nog eens knappe gasten ook! Jammer dat onze patio niet vaker zo een reiniging nodig heeft, we zouden het niet erg vinden ;)

Als je de nieuwe inrichting van de shop nog niet gespot hebt, kom gerust eens binnenwippen en laat ons weten wat je ervan vindt!

Buiten de opfriswerken in de winkel, moesten we ook nog eens inventaris tellen, zeker niet het leukste werk, maar het moet gebeuren. Ondertussen hebben we heel onze zolder - de voorraadruimte - effen gezet. Het waren vele late avonden maar sloten die steeds af met een lekker hapje op de Grote Markt van Kortrijk. Je moet het nuttige aan het aangename koppelen en met de zwoele avonden die we in september hebben gehad was dit hemels.


De maandag erop moest mama een levering doen in Knokke. Met dat mijn sweetheart was gaan surfen in Spanje - een welverdiende vakantie na een zomer zwoegen in de horeca en met dat mijn vakantiedagen er op zaten - besloot ik mee te gaan leveren aan zee. Het zou een mooie zomerdag te worden - en dat was het met zijn 36 graden en geen zuchtje wind op het strand - dus ik kon er maar van profiteren. Na de levering aten we een lekker focaccia op het strand in de Vintage Beach Club. We liepen naar het water en ik verzamelde zoals de kleine meisjes wat schelpjes... Heerlijke nostalgie :)


Het weekend erop was het overal autoloze zondag en met dat de boyfriend nog steeds op zijn plank lag te dobberen aan de Spaanse kust besloot ik dat weekend te gaan stappen in Antwerpen. Chalo - one of the besties - is verhuisd naar deze oh-zo-hippe-stad-waar-ik-ook-wel-zou-kunnen-wonen en geniet van een West-Vlaming in haar nieuwe stek. Op zaterdagavond gingen we heerlijke biefstuk eten in Meat&Eat op de Marnixplaats, gevolgd door wat drankjes in de Vitrine. Door het zalige nazomerweer zat iedereen buiten op de terrasjes. Ik voelde me er net op vakantie!

De dag erop was Antwerpen zo goed als autovrij. We gingen brunchen in Tinzel op 't Zuid. De stad barst van de hippe zaakjes en wat hebben die American Pancakes gesmaakt zeg :) Daarna liepen we de Kloosterstraat af waar een heuse rommelmarkt aan de gang was. We stopten in alle hippe winkels en gaven onze ogen de kost. Een dikke 10 000 stappen verder, nam ik afscheid van Chalo en keerde terug naar mijn hometown. Het was een heerlijk weekend geweest.


Ik sprak ook af met Marie-Léonie (Leo voor de vrienden) om mijn oogappel en suikerkindje Ernest nog eens goed te kunnen verwennen. Hij is al zo groot en gaat na de Herfstvakantie naar school zoals een echte kleuter. Hij kan nog net in zijn mini zeteltje. De deugnieterij spat er toch vanaf ;) I love this little man :)


Dan was het eindelijk zo ver, my boy came home from his holiday en wat had ik hem gemist zeg. Twee weken was toch wel iets te lang :) We vierden zijn terugkomst met... Een surftripje samen naar Normandië. Er kwam een swell aan - ik klink toch al helemaal als een surfchic hé - van een storm die woedde op de Atlantic en daar wilde Tbo volledig gebruik van maken. We reden de hele zaterdagnacht richting Siouville en kwamen er tegen de ochtend aan. We sliepen enkele uurtjes in de camionette met zicht op de golven. Na amper wat slaap, dook hij in zijn wetsuit om de golven te trotseren. Ik besloot braafjes op het strand te blijven en sliep nog enkele uurtjes in de zon. We bleven tot de avond op het strand met een picknick en reden dan de volle zeven uur terug naar België. Ja, zot zijn doet geen zeer he, en dat is juist zo plezant :)

De hele rit naar huis gaf Tbo me de uitleg over Marvel en DC - iets waar ik helemaal geen kaas van heb gegeten - en hoe de films en series zich opvolgen. Ik was getriggerd. Hij had me al weten te overtuigen om StarWars te bekijken, dus vanaf nu ben ik verslaafd aan Arrow. Een DC reeks die echt wel spanning weet te hanteren. Ik kan tot 10 episodes na elkaar kijken op een vrije dag. Wie graag een spannende serie met een superhero bekijkt, alles staat op Netflix. Just saying...


Ik scoorde de afgelopen weken ook de Rihanna Creepers van Puma bij Numnut Sneakershop in Kortrijk. Mijn goede vriend Geoff die de zaak runt, kon me niet beloven dat mijn maatje er nog zou zijn, but I was lucky! BIG WIN :)



Ondertussen komen er elke week leuke nieuwe items in de winkel binnen, wat is het najaar leuk! De aanloop naar Kerst is bij ons al begonnen. Nieuwe goederen uitpakken is een van de fijnste bezigheden in mijn job. Deze collectie van Studio Sweet&Sour is helemaal mijn ding. Ik hou van schriftjes en al zeker als ze zo cute zijn!


Zondag genoten we dan ook weer van een dagje strand, deze keer bleven we in België hangen. Tbo en zijn beste vriend wilden surfen op de Noordzee, maar eens we aankwamen aan het strand, waren de golven toch niet zoals voorspeld. Ze besloten een SUP te huren en ik mocht twee uur dogsitten op Zaru, de hond van Kenneth. Deze Mechelse Herder pup van twee maand is zo lief en zo speels, ik ben helemaal verliefd. Ik zou hem zo mee naar huis hebben genomen al zou dat Sushi - mijn kat - helemaal niet hebben bekoord.

Zo, 't is een heuse post, maar ik wilde jullie toch even updaten. Ik heb niet stil gezeten de laatste maand en dat zal in de toekomst ook niet zo zijn, maar ik plan nu toch weer regelmatige blogposts in zodat ik mijn hobby kan blijven uitvoeren. Msaprilfish bestaat ondertussen vijf jaar, wat gaat de tijd snel...

Tot binnenkort!