Sustainable Shopping #thrifting

Sinds enkele jaren heb ik een liefde voor thrifting of tweedehands shoppen gekregen. Voornamelijk omdat het mijn ecologische voetafdruk een stuk kleiner maakt, maar ook omdat het gewoon leuk is.

De zindering die door me heen gaat als ik iets vind dat echt bij me past en dat zo dat hoekje af heeft, daar hou ik van! Iets met karakter, een verleden... Als ik dat kan combineren met ons hedendaagse interieur en onze eigen stijl dan sta ik te glunderen als een kleuter met een lolly. Heerlijk gewoon!

Sinksen staat voor de deur - voor al wie van Kortrijk en omstreken is, hét weekend van het jaar - en er is steeds een reuze rommelmarkt midden in de stad. Ik ga zeker eens snuisteren langs de kraampjes en kijken of ik iets op de kop kan tikken.

In deze blog toon ik jullie maar al te graag welke leuke spullen ik de afgelopen jaren al bijeengegaard heb.

Onder onze trap heb je een kleine urban jungle - of zo noem ik het toch - om de boel daar gezellig te houden vond ik enkele leuke trinkets die bij de tropische plantjes passen. We zijn zo zot om onze planten een naam te geven, zo weten we over wie we het hebben als we over onze planten spreken. De monstera noemt Tarzan en de kleine yuka is Bingo. Boven in de logeerkamer hebben we een grote yuka staan, die heet Bongo. De grote broer van Bingo. Je mag ons best zot verklaren :)

Bingo had het bijna begeven... Zijn blaadjes werden geel en we wisten niet meteen wat er met hem aan de hand was, maar sinds hij een nieuwe plaats kreeg onder de trap - en ook wat minder water - doet hij het weer goed. Hij zal erdoor komen, ik voel het.

De tamtam vond ik vandaag nog tussen allerlei rommel in een schap in een Kringloopwinkel. Hij past leuk bij de andere houten sculptuur en de bamboe lantaarn heeft dezelfde geometrische vorm zoals de structuur op de tamtam. Dus vind ik het samen mooi passen. De lantaarn zette ik op een plantenstand die ik had liggen. Het ziet er uit alsof het ervoor gemaakt is.

Ons watermeloenplantje - what a beauty - is een nieuwe aanwinst van een dikke week terug. We moeten haar nog een naam geven. Ik zoek iets exotisch dat pas bij haar karakter. Het zal me wel nog te binnen schieten...

Dit hoekje onder de trap is een van mijn favoriete plekken in ons huis. Ook het zeteltje kocht ik jaren geleden bij een brocanteshop in Kortrijk voor echt geen geld. Ik denk dat de uitbater geen besef had welke deal ik scoorde...

Een mooie bloempot kan ik nooit links laten liggen. Met onze collectie van maar liefst 52 planten is het altijd zoeken naar originele cache-pots. Ik struin dus graag lokale rommelmarktjes af op zoek naar tuinaccessoires. Ook de plantenstand met drie verschillende hoogtes van echte walnoot kon ik voor een prikje tweedehands kopen. Pinterest staat er vol van dus was ik maar al te happy om dit exemplaar te vinden en zo kregen weer enkele plantjes een nieuwe thuis naast de zetel.

Ik las al meerdere keren dat je van planten gelukkig wordt en ik kan dat best bevestigen. Ze geven niet alleen kleur aan je interieur, maar ze vragen ook aandacht waardoor je even je gedachten kan laten wegdrijven en gewoon voor ze zorgen. Het helpt mijn stress te verminderen en ik snap de uitdrukking des te meer sinds we er zoveel in huis hebben.

Het zijn niet alleen kleine hebbedingen of bloempotten waar ik naar op zoek ben... Ook een beetje Mid Century meubilair kan me erg bekoren. Zou dat aan Mad Men liggen? Ik hou enorm van de verschillende lichte en medium houtsoorten, en vooral de bijzondere vormen die de meubelen hebben. Dit nachtkastje kon ik echt niet laten staan voor amper vijf Euro. Het had wat lovin' nodig, maar met mijn arsenaal aan houtboenproducten en bijenwas fixte ik dat in no time!

Bij een volgende thriftblog krijgen jullie nog meer van ons huisje te zien. Maar ik hou het vandaag hierbij. Zijn jullie ook thrifters? Naar welke items gaan jullie opzoek op rommelmarktjes?

Tot snel!

Three new habits - reducing my carbon footprint #sustainableliving

Na het schrijven van mijn vorige blogpost ben ik echt beginnen nadenken... Hoe kan ik in de kleine dagdagelijkse gewoontes mijn steentje bijdragen om onze planeet te redden.

En zo ben ik na wat research op wat gemakkelijke oplossingen gekomen die ik nu een kleine maand toepas zonder al te veel moeite.

Habit n°1

Zowel mama Lieve als ik drinken dagelijks wel twee keer koffie van het koffiehuis Viva Sara in Kortrijk. Elke keer liep ik buiten met een kartonnen beker, of beter, wat ik dacht een kartonnen beker te zijn. Ik wist helemaal niet dat die meeneemcups een plastic lining hadden, achteraf klinkt dat wel logisch - de koffie zou er op den duur uitlekken... Maar zo was ik al jaren onbewust veel afval aan het creëren, terwijl je het zo simpel kan oplossen.

Insert coffeecup-to-go! Je brengt gewoon je eigen koffiecup mee naar je favoriete koffiebar. Het voordeel van die herbruikbare koffiecups is dat ze isotherm (dubbelwandig) zijn en je koffie véél langer warm houden. Ideaal voor een trage drinker zoals mezelf. En let's be honest, deze zien er toch veel hipper uit dan je kartonnen bekertje, niet?

Stelton click-to-go (binnen twee weken beschikbaar bij Byttebier).

Habit n°2

Ik drink zelden nog frisdranken... Dus blikjes heb ik amper in huis. Waterflessen daarentegen... Ik dronk gemiddeld 12 flessen spuitwater per week = halfvolle PMD-zak :) Mijn plastiekverbuik was dus echt wel hoog!

Insert britafilter! Sinds een dikke maand ben ik van spuitwater naar gefilterd kraantjeswater overgestapt. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet nog evenveel van een goed glas spuitwater, maar ik merk wel dat ik nòg meer water drink dan vroeger sinds ik de britafilter heb aangeschaft. Het bespaart me toch wel wat centen tijdens de boodschappen en mijn lichaam heeft er deugd van. Mijn huid ziet er veel beter uit door het drinken van nòg meer water.

Ik verplicht me nu ook elke morgen minimum één glas water te drinken bij het opstaan om zo mijn metabolismemotor in gang te draaien en mijn velleke te hydrateren. Tijdens het slapen drogen we immers wat uit en die koude wintermaanden doen ook niet goed voor onze huid, water inname bijsturen is dus noodzakelijk! En ik geef het je hier even mee, na amper een maand zie ik al resultaat!

Ik moet ook minder vaak de PMD-zak buiten zetten! Minder plastiek = beter voor onze planeet!

Ook overdag drink ik nu vaker water uit mijn Brita filter. Ik neem het gewoon mee in een hippe waterbottle en zorg dat ik hem tegen de middag terug moet bijvullen. Zo weet ik dat ik de hele dag door genoeg water drink.

Britafilter Marbella XL - te koop bij Colruyt.

Stelton Waterbottle  & Eva Solo Sportbottle te koop bij Byttebier.

Habit n°3

Ik haal mijn auto nog minder vaak uit de garage. Ik woon in stad, dus vaak heb ik de auto niet nodig, het is meer een ongemak dan een gemak. Ik rij veel met de fiets en ga ook graag te voet. Bij het opzoeken van research over het verminderen van je carbonfootprint, zag ik de tip dat je best je "cartrips" vooruit plant. Wat bedoel ik nu juist...

Als je je boodschappen met je auto combineert door slechts één autorit te doen, dan zal je merken dat je veel minder tijd verdoet én minder uitlaat gassen in de lucht laat verspreiden. Ik plan mijn vrije dag nu zo in dat ik al mijn boodschappen die met de auto moeten gedaan worden in één simpele rit worden afgepunt. Vroeger dacht ik er allemaal zo niet bij na en deed ik in de voormiddag boodschappen om dan in de namiddag toch nog eens in dezelfde buurt iets te moeten afhalen. Sinds ik mijn "boodschappenplanning" even op voorhand bedenk, verlies ik veel minder tijd en eens de auto in de garage staat, haal ik hem niet meer uit.

Het heeft ook geen zin om nodeloos op te trekken aan het groen licht, ik kon zo vroeger wel eens de macho uithangen aan de stoplichten (iets wat ik van mijn vader geërfd heb denk ik;) sorry papa). Bij zo'n optrektoestand verbruik je extra veel brandstof (die recta de lucht extra vervuilt) en eerlijk, wat heb je er aan... Nu ga ik gewoon mijn normale gangetje en laat mijn voet wat los van de gaspedaal. Ik ben er op hetzelfde tijdstip en heb minder "stress" in de auto. Met andere woorden, haal uwe vélo van onder het stof, span uw kitten en gaan met die banaan. Je lichaam heeft er deugd van en de adrenaline die loskomt in je brein geeft je een feelgood gevoel!

Op naar drie nieuwe habits om aan te leren zodat ik Donald Trump zijn belachelijke mening over Global Warming de pot op stuur! Idioot!!

Alle kleine beetjes helpen en met hoe meer we zijn hoe groter de impact! C'mon let's do this!

Reducing my carbon footprint #sustainableliving

Het begon allemaal héél toevallig... Op een zondag enkele maanden geleden was ik in de zetel door Ted Talks aan het browsen. 

Wie Ted Talks niet kent - je weet niet wat je mist - hier even een korte inhoud. Ted is een non-profit organisatie die werd opgericht in 1984. Het zijn motivatiesprekers die in een kleine 20 minuten hun idee of ervaring pitchen. Je kan er erg veel van alle topics vinden (wetenschap, milieu, business, phsychologie, ...). Als je over Apple tv beschikt heb je het sowieso staan, ik denk dat de meeste smart tv's het tegenwoordig ook hebben staan. Maar je kan via Ted.com alles terug vinden. Deze korte filmpjes inspireren je of laten je verder nadenken over bepaalde zaken. Echt een aanrader!

Back to my story... Die zondag dus in de zetel. Ik zag een Ted Talk van een vrouw Roz Savage - midden de 40 - die op een dag besloot haar job op te geven en de wereld over te roeien... ALLEEN! Zot?! Dat dacht ik ook, maar haar talk was méér dan ik had verwacht. Klik hier om hem te bekijken.

Ze sprak over haar ervaring met de oceaan. Van de wilde stormen tot de zachte sunsets. Ze leefde van eten uit blik en visvangst, ze had een zoutwaterfiltersysteem in haar roeiboot om zo drinkbaar water te bekomen. Ik was helemaal mee in haar verhaal. Tot ze plots met harde feiten op tafel kwam. 

Toen ze erg diep in de Altantische oceaan zat, ving ze deze vis (en er volgden er nog meer) die bij het ontleden helemaal vol plastic zat. Dit zijn allemaal resten van de plastic die wij - human people - in de oceanen droppen. Als plastic lang in de maag van zo'n vis zit, dan beginnen de toxische stoffen van het plastic in het vlees van de vis te settelen en eten wij - zonder beter weten in - een niet zo gezonde vis. Nog steeds zin in een sole meunière nu?

Het deed me echt aan het denken zetten. Ik dacht dat ik al erg goed sorteerde thuis en had het meer voor de algemene properheid van mijn huishouden, maar het bekijken van deze reportage liet me toch  aanzetten van nog meer mijn best te doen thuis, in onze winkel en vooral overal in de natuur. Ik laat nooit meer iets achter, ik heul het liever 10 km mee tot ik een vuilbak tegenkom, dan het ergens te droppen om mijn handen maar vrij te hebben.

Vorig weekend was ik Netflix aan het afbladeren op zoek naar iets informatief om me een productieve  dag te bezorgen. Ik botste op Mission Blue, een reportage over oceanologe Sylvia Earle. De naam zei me niks, maar ik dacht wel dat ik het ok zou vinden. Ik zette het programma op. Man... Ik zat gekluisterd aan mijn tv. Sylvia, nu ruim in de 80, duikt tot op vandaag nog in elke oceaan. Ik was geïntrigeerd. 

Haar reportage Mission Blue geeft prachtige beelden weer van toen ze als jonge 20'er de oceaan ontdekte. Ze zag de oceanen achteruitgaan door onze grote vervuiling, de te grote visvangst en de uitlaatgassen die we de lucht in sturen. Ik was gechoqueerd door de gruwelijke beelden van vervuiling (olieramp in de Golf van Mexico), het ontvinnen van haaien in China voor haaienvinnensoep, het overbevissen van onvolwassen tonijnen... Ik was er echt niet goed van. Sylvia pleit bij vele overheden voor het aanmaken van Hope Spots. We hebben op het land al Hot Spots of nationale parken waar niet gejaagd en gekapt mag worden. Een Hope Spot is een regio in een oceaan waar niet gevist mag worden of afval mag worden geloosd. 

Hier zie je een koraalrif 20 jaar terug en hoe het er nu uitziet. Het heeft niet alleen met vervuiling te maken maar ook met het mankeren van de vissen. Deze streek in Australië werd zo overbevist dat er geen vissen meer in het rif te verkennen zijn. Een koraalrif heeft vissen nodig om te overleven. Door het maken van een Hope Spot hier, hoopt Sylvia dat er terug wat leven kan komen in dit rif. Alleen, afbreken gaat veel sneller dan terug opbouwen. Denk dus aub nog eens na, voor je rommel achterlaat op het strand. Het gaat hoe dan ook de oceaan binnen. En als je een stukje tonijn wil, weet dan dat de tonijn amper 8 maand oud is, en niet eens volwassen...

En dan was er gisteren, niet dat ik er specifiek naar op zoek was, maar Netflix stelt je docu's voor die je wellicht kunnen interesseren en zo kwam ik op Chasing Ice, de docu van fotograaf James Balog. Deze fotograaf was verzot op het fotograferen van ijsrotsen. Hij reisde de wereld af van Groenland tot Alaska om de mooiste gletsjers en ijsschotsen te fotograferen. Hij kwam tot de conclusie bij het bekijken van zijn foto's door de jaren heen, dat er toch wel veel gesmolten was op jaarbasis. 

Hij startte het project EIS - Extreme Ice Survey - op waarin hij meer dan 45 camera's plaatste over de hele wereld waar gletsjers zijn. Zo kan hij precies vastleggen hoe snel de gletsjers slinken door Global Warming. De beelden waren schokkend. Hij legde een video vast waarop een stuk zo groot als  downtown Manhattan afscheurde van de gletsjer. Hoe mooi deze beelden ook waren om vast te leggen, hoe verschrikkelijk het feitelijk is. Ook hij werd een activist om de overheid aan te zetten Global Warming serieus te nemen. 

Het begon allemaal meer en meer tot me door te dringen. Ik moet iets doen. En ja, wat ik veel hoor rondom mij is, denk je echt dat jij het verschil zal maken tussen de biljoenen mensen op deze planeet. Natuurlijk niet, maar als ik het al doe, dan zijn er misschien nog en als ik mijn ecologische voetafdruk kan verkleinen, dan zal dit misschien een ienie-mini verschil maken, en alleen al daarvoor, voor onze mooie blauwe planeet, wil ik het doen. Dit blogverhaal wordt heel zeker vervolgd, ik hou jullie op de hoogte van meer documentaires en hoe ik mijn carbon footprint kan/ga verminderen.

Het is een feit dat we over 118 jaar geen steenkool meer zullen hebben voor het aantal mensen op deze planeet, de bronnen zullen uitgeput zijn. Nu kunnen we er nog iets aan doen, we kunnen het nog omkeren, denk aan groene energie, denk aan minder verbruiken. Als we onze nabestaanden een toekomst willen geven, dan zullen we actie moeten ondernemen.

Ik ben alvast klaar voor een groenere levensstijl, nu de rest van deze planeet nog...