New Job - New Lifestyle #lacantine

Mijn laatste blogpost dateert van oktober... En dat heeft zo zijn redenen...

Jullie hoorden me al spreken van Project X in het verleden. Ondertussen heeft Project X een echte naam gekregen, namelijk La Cantine.

Wie van Kortrijk is, zal het wel al gehoord (of gezien) hebben, maar mijn lezers van verder buiten onze stad, mogen ook wel weten waar ik uitgehangen heb.

Onze familiezaak, die ondertussen vier generaties bestaat, had nood aan een ommezwaai. Toen ik 10 jaar geleden in de zaak stapte, gaven we de shop een refresh, maar een decennia later, moest er toch weer iets gebeuren. Retail en koopgedrag veranderen zo snel - denk maar aan internetverkoop - waardoor je als kleine zelfstandige soms anders uit de hoek moet komen, zodat je op de kaart blijft staan.

Zo kwamen we een dikke twee jaar geleden op een zot idee, toen was het alleen maar een idee... Ondertussen is dat idee realiteit geworden en heb ik uiteindelijk een heel andere job.

Wie het niet wist, ik studeerde 4 jaar aan de hotelschool Spermalie, deed daarna een bachelor in Hotelmanagement en erna nog een bachelor in Eventmanagement. Ik dacht niet meteen nog iets in de horeca te doen na mijn studies, hoewel ik dit heel graag deed, maar mijn toekomst lag in het verder zetten van onze familiezaak en dat was dat.

Wie had ooit gedacht dat ik mijn horecapassie zou kunnen combineren met onze familiezaak, ik alleszins niet.

Maar nu is het wel zover.

Onze winkel in Kortrijk heeft sinds 24 november twee luiken. De ene kant van de zaak heet nu La Cantine en is een hippe lunch- en koffiebar geworden, de andere kant van de winkel is nog steeds onze shop, weliswaar in een nieuw jasje en onder de nieuwe naam Chapter 4 (verwijzend naar de vierde generatie).



Je kan je wel inbeelden, mijn leven is echt wel veranderd... Ik sta nu hoofdzakelijk in La Cantine, achter de bar en in de zaal. Mama is onze chefkok. Ze kan haar passie nu ook op werkvlak uiten. Ze kookt met hart en ziel en kreeg al vele lovende kritieken over haar kooktalent. Het is anders werken, maar zo leuk! Elke dag is een nieuwe uitdaging.



We krijgen vaak de vraag, welk eten serveren jullie in La Cantine. Ik zeg dan steeds, Rue de Surène eten... Maar wat is dat nu. Mama kookt elke dag opnieuw met verse ingrediënten, die hun pure smaak niet verliezen. Neeeeee... Geen Pascale Naessens!!! Mama heeft zo haar eigen draai aan de gerechtjes. Laat ik het even formuleren met onze mission statement:

La Cantine is:

  • Goed voor je lichaam (lekker en gezond)
  • Goed voor de planeet (we werken met locale leveranciers en verse producten)
  • Goed voor je portemonnee (onze prijzen zijn correct)
  • Goed voor je ogen (we proberen steeds weer pareltjes op tafel te zetten)
  • Goed gevoel aan tafel (door de gezellige, huiselijke sfeer in La Cantine)




Het is soms (lees altijd) hard werken, maar we genieten er alledrie erg van. We roepen wel eens luid op elkaar als de service vollenbak op gang is en we zo snel mogelijk alle klanten willen bedienen, maar dat duurt niet lang en na een drukke lunch zijn we weer allemaal dikke vriendjes :)

Alle interieurspullen zoals de tafels, de stoelen, de kussens alsook alle bordjes, kopjes, glazen en ga zo maar door, zijn ook steeds te koop in de shop. De combinatie van La Cantine en Chapter 4 loopt harmonieus in elkaar.


Ik ga elke dag met de glimlach werken, dit is echt mijn droomjob en wat en ik blij dat mijn ouders die hielpen werkelijkheid worden. Het was natuurlijk een nieuwe routine zoeken, zowel op het werk als thuis, maar ik begin er meer en meer in te rollen, vandaar dat ik nu terug tijd vind om te bloggen, want dat heb ik echt gemist!

Kom je graag zelf eens proeven of snuisteren in onze shop, je bent meer dan welkom! Wil je lunchen, dan raad ik je zeker aan te reserveren. Ons restaurantje zit snel vol op de middag! Ja kan steeds reserveren via onze facebookpagina (of klik hier: reserveer nu).

Tot snel, op de blog, of in La Cantine!

PS. Met mijn gezondheid gaat alles helemaal goed! Ik ging onlangs nog eens onder de MRscan en de resultaten waren top!




Jewellery Sale #blogsale

Zoals beloofd deel twee van de blogsale! Deze keer pak ik uit met juwelen. Jullie kennen het reglement wellicht al :) Wie het eerst mailt naar contact@msaprilfish.com heeft de eerste kans op het gewenste item.

Zodra je een bevestigingsmail terug krijgt, ben je zeker van je item. Ik neem de verzendingskosten volledig voor mijn rekening!

Alle items zijn authentiek en door mezelf aangekocht in het verleden. De juwelen werden ontsmet, zijn in heel goede staat en worden met zorg ingepakt.

Happy shopping!!


1. REMINISCENCE OWL - ORIGINELE PRIJS € 179,00 - SALEPRIJS € 50,00


2. REMINISCENCE OCEAN - ORIGINELE PRIJS € 149,00 - SALEPRIJS € 50,00 



3. ZILVEREN SCHAKELKETTING - ORIGINELE PRIJS € ? - SALEPRIJS € 50,00  VERKOCHT


4. REMINISCENCE KOI - ORIGINELE PRIJS € 149,00 - SALEPRIJS € 50,00 


5. ZILVEREN ARMBAND - ORIGINELE PRIJS € ? - SALEPRIJS € 40,00  
VERKOCHT 


6. BANGLE GOLD FANTASIE - ORIGINELE PRIJS € ? - SALEPRIJS € 10,00 


7. REMINISCENCE HEARTS - ORIGINELE PRIJS € 139,00 - SALEPRIJS € 45,00 


8. REMINISCENCE EYE - ORIGINELE PRIJS € 139,00 - SALEPRIJS € 45,00 


9. REMINISCENCE FLOWER - ORIGINELE PRIJS € 139,00 - SALEPRIJS € 45,00 


10. REMINISCENCE BOHEMIEN - ORIGINELE PRIJS € 119,00 - SALEPRIJS € 35,00 



Massive Luxury Sale #blogsale

Het is even geleden dat ik nog eens een massive sale deed op de blog. Als ik zo'n sale doe, dan heb ik daar meestal een goede reden voor. De laatste keer ging ik verhuizen, en moest ik een hoop zaken een nieuwe thuis geven. Vandaag is het niet anders... Een hoop luxueuze spullen kunnen een nieuwe thuis krijgen.

Jeroen en ik hebben besloten tegen het eind van het jaar te gaan samenwonen. Om Jeroen erg thuis te laten voelen in - voorlopig nog even mijn appartement - krijgt hij alle plaats dat hij nodig heeft in de dressing, dus is het tijd dat ik wat spullen de deur uit doe.

Ik bijt vandaag graag de spits af met luxueuze lederwaren, schoenen en accessoires! Wie het eerst mailt naar contact@msaprilfish.com heeft de eerste kans op het gewenste item. Zodra je een bevestigingsmail terug krijgt, ben je zeker van je item. Ik neem de verzendingskosten volledig voor mijn rekening!

Alle items zijn authentiek en door mezelf aangekocht in het verleden.

Happy shopping!!


LOUIS VUITTON POCHETTE (zeer goede staat): nieuwprijs € 360 - saleprijs € 250 VERKOCHT

 

BURBERRY COIN PURSE (goede staat): nieuwprijs € 150 - saleprijs € 50


ADIDAS SLEEK SERIES MAAT 37,5 (enkele keren gedragen - tailleert klein): nieuwprijs € 115 - saleprijs € 30 VERKOCHT


DELVAUX AGENDA SLEEVE (goede staat - insert te koop bij Delvaux): nieuwprijs € 290 - saleprijs € 100


DELVAUX CARD HOLDER (gebruikte staat): nieuwprijs € 320  - saleprijs € 120 VERKOCHT


DYRBERG/KERN SUNNIES (gloednieuw): nieuwprijs € 130 - saleprijs € 70


GUCCI SUNNIES (perfecte staat): nieuwprijs € 220 - saleprijs € 100


GUCCI SUEDE PUMPS MAAT 37,5 (heel goede staat): nieuwprijs € 420- saleprijs € 200


GUCCI MONOGRAPH KNEEBOOTS MAAT 37,5 (heel goede staat): nieuwprijs  € 750 - saleprijs € 400


LOUIS VUITTON CAMEL PUMPS MAAT 38,5 (perfecte staat - collectors item): nieuwprijs € 650 - saleprijs € 250


PAUL&JOE CAMEL TOTE (goede staat): nieuwprijs € 550 - saleprijs € 150 VERKOCHT


PAUL&JOE CROSSOVER (goede, gebruikte staat): nieuwprijs € 620 - saleprijs € 150


MOSCHINO SWEATER VEST MAAT 40 (heel goede staat): nieuwprijs € 185 - saleprijs € 50


NINE WEST SANDALS MAAT 37,5 (goede staat): nieuwprijs € 139 - saleprijs € 30


PAUL&JOE BLOUSE MAAT 40 (heel goede staat): nieuwprijs € 295 - saleprijs € 30


PINKO HANDTAS (gebruikte goede staat): nieuwprijs € 275 - saleprijs € 75


PRADA SUNNIES (perfecte staat): nieuwprijs € 240 - saleprijs € 100


TED BAKER WALLET ( goede staat): nieuwprijs € 115 - saleprijs € 40 VERKOCHT


TED BAKER HANDBAG (gloednieuw/nooit gebruikt): nieuwprijs € 250 - saleprijs € 150


UGGS BAILY BUTTON NEON PINK/ORANGE MAAT 38 (heel goede staat): nieuwprijs € 220 - saleprijs € 120


UGGS CLASSIC TALL BLACK MAAT 40 (heel goede staat): nieuwprijs € 250 - saleprijs € 150

Voilà dat was het voor de luxueuze items! Ik hoop dat er wat tussen zit voor jou! Vond je je gedacht niet? Niet getreurd, de volgende paar dagen/weken komen er nog leuke sales op de blog. Ik heb nog een hoop leuke juwelen, make-up en andere girly stuff!

Stay tuned!

Feeling normal again #healthupdate

Hi di Ho!

Ik beloofde jullie in mijn vorige blogpost een update te geven zodra ik meer wist wat er allemaal aan de hand was met me. We zijn nu een kleine twee maand verder en ik kan jullie wat meer duidelijkheid geven.

Laat ik maar starten waar ik de vorige keer eindigde - deze keer zal de blogpost beknopter zijn :)



Ik moest dus zware medicatie nemen. Voor wie het wil weten... 20 mg hydrocortisol 's morgens, en 10 mg hydrocortisol 's middags. Daarnaast ook nog 50 mg L-Thyroxine voor mijn schildklier. Voor iemand die nog nooit echt pillen moest nemen was dit een grote schok.

De endocrinoloog zei dat ik niets van de cortisone zou ondervinden... Het zou de cortisone, die mijn lichaam niet meer produceert, terug in balans brengen. Ik zou me beter voelen.

Ik ga eerlijk zijn mensen... Ik ervoer dit helemaal anders. Ik hield erg veel vocht op waardoor mijn hele lijf opgespannen was, zogezegd zou ik niet verdikken van de medicatie... Ik was net een waterballon. Plaatsen waar ik nooit last heb van gewichtstoename voelden gezwollen aan, bah!

Ik voelde me dag na dag mottiger in mijn vel. Al mijn kleren kleefden aan mijn lijf. Het was gewoon raar. Ik kon nog in al mijn broeken en topjes, dus echt verdikt was ik niet, maar het stond allemaal gespannen. Een heel vreemd gevoel. Dat vertaalde zich meteen in mijn humeur. Ik voelde me niet goed in mijn vel...

Na het werk wilde ik meteen de kleren van mijn lijf en iets los en luchtig aantrekken. Ik wilde ook de deur niet meer uit. Ik was down. De enige plaats waar ik me "goed" voelde, was in mijn appartement. Het moet voor Jeroen ook geen pretje geweest zijn, maar lief als ie is, liet hij me dat niet merken. Ik wilde er niet over praten. Ik dacht dat die medicatie me ging oppeppen maar ik voelde me heel low...

Bij het tweede bezoek aan de endocrinoloog mocht ik de dosering van de meds halveren. Dat luchtte me al wat op. Ik sprak over het waterballon-gevoel met de dokter. Ze bevestigde me toen dat dit inderdaad een bijwerking kon zijn. De meds voor mijn schildklier zouden dit normaal wat in balans brengen. Zo ondervond ik dat echter niet...

Weken en onderzoeken gingen voorbij, ik mocht keer op keer de medicatie verminderen, maar zolang ik er moest nemen, voelde ik me niet lekker in mijn vel. Na verschillende keren bloed afnemen - met de hevige blauwe plekken als gevolg - kreeg ik het langverwachte telefoontje. Mijn lichaam produceerde weer alle hormonen die een normaal mens nodig heeft om te functioneren.
Ik mocht de medicatie op enkele dagen afbouwen en dan volledig stoppen met de hydrocortisol. EUREKA! Ik heb echt geschreeuwd in de winkel van geluk! EINDELIJK! Ik zou me weer normaal beginnen voelen.


En ja hoor, na een dikke week medicatieloos voelde ik me weer helemaal mezelf. Ik had er weer zin in, in alles, in het leven. Ik zette me weer op om een drankje of drie te gaan verorberen, ik zag de sparkle terug in mijn ogen, IK WAS WEER MEZELF!

Het waterballon-gevoel trok meer en meer uit mijn lijf, ik had minder honger - want geloof me, van die hydrocortisol neemt je appetijt sterk toe!! - en had hopen levenslust!



Ik begon ook terug te lopen, weliswaar aan een trager tempo dan vroeger, maar ik liep de 5K zonder problemen. Ah wat een verademing! Ik bouw rustig aan terug mijn schema op en heb er binnenkort een nieuwe loopbuddy bij, Joke, mijn schoonzusje! Ik kijk er naar uit om 2 tot 3 maal per week de herfstlucht door mijn longen te voelen terwijl we gezellig huppelen langs de Leie.


Dit weekend hadden we ons helemaal opgezet om naar het huwelijksfeest van vrienden te gaan, we dansten de grond van onder onze voeten - en ik in high heels - het was helemaal top! Het leven kan zo mooi zijn als we ons terug goed voelen in ons eigen lichaam.

Volgende week heb ik een nieuwe MRscan. Ik begrijp best dat die hypofyse moet blijven gecontroleerd worden, maar ik heb er alle goeie hoop op. Ik voel me gezond en dat zal zich - fingers crossed - ook zo vertalen op de MRscan. Duim je mee?


En natuurlijk, als alles loopt zoals het moet, dan krijgen jullie binnenkort een verslagje van onze vakantie in Barcelona! Man wat kijk ik er naar uit om mijn ventje de stad van mijn dromen te tonen!


I ain't Superwoman #healthupdate

It's been a long time... Wellicht de langste tijd dat ik afwezig was op de blog. Dat heeft zo zijn redenen. Misschien wel tien redenen...

Het voordeel is, ik voel me niet langer schuldig dat ik afwezig was. Dat gevoel had ik wel enkele weken, misschien zelfs maanden, maar ik heb de laatste tijd wel meer over mezelf geleerd - al dacht ik dat ik mezelf helemaal kende ondertussen.

Zet je schrap voor een erg lange persoonlijke blogpost.

Na mijn daguitstap naar Londen met mama - voor mijn verjaardag, zie voorgaande post - kreeg ik het ontzettend druk. Papa kwam op 1 april terug permanent in onze winkel werken. Zijn schepenambt in het Kortrijkse Stadhuis liep af.

De eerste weken van april liepen vaak stroef in de winkel. Hoewel ik heel blij was dat hij terug in ons team kwam, was het echt aanpassen. Zowel voor hem als voor mij. Ik had de rol van manager vier jaar geleden van hem overgenomen. Dat had voordelen als nadelen.

Ik moest weer leren samenwerken met papa - een groot deel van ons karakter is hetzelfde, je kan je inbeelden dat dit niet altijd gemakkelijk is - en niet te vergeten, ik ben vier jaar ouder als toen hij "vertrok" uit de winkel. Laat ik maar meteen mijn grootste slechte eigenschap even in de verf zetten. Ik ben een leidinggevend type en denk vaak (lees: altijd) dat mijn manier de juiste is, tenzij het tegendeel goed onderbouwd en liefst met wetenschappelijke feiten kan bewezen worden. Je snapt het al, ik ben zeker niet altijd de gemakkelijkste. Wel beeld je maar in, ons papa heeft net datzelfde trekje. Als ik jonger was, kon ik me net iets gemakkelijker gewonnen geven aan papa. Die afgelopen vier jaar moest ik regelmatig zelf beslissingen nemen omdat hij een overvolle agenda had met stad, dus om nu plots alles weer met hem te moeten doornemen... Het stootte me soms tegen de borst.

Begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn vader doodgraag en weet dat hij voor ons, de zaak en al de rest altijd het beste voor heeft, maar het was soms een duel tussen ons twee waar woorden eens hoog opliepen. We moesten elkaar gewoon terug leren kennen op werkvlak. Mama moest er als neutrale persoon tussenkomen, wat zeker niet altijd gemakkelijk was.

Na een goede maand, begon alles veel vlotter te lopen. We begrepen elkaar beter en beseften meer wie wat deed zonder elkaar tegen te werken.



Ondertussen in april kwam ik de liefde van mijn leven tegen...

Allez, ik kwam hem niet tegen - ik kende hem ondertussen al twee jaar - maar de vonken sprongen er toen letterlijk van af toen we beide met volle overtuiging eindelijk zeiden wat we al even van ons hart wilden. 14 april werden we officiel een stel en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Hij is op zoveel vlakken alles wat ik van een partner verwacht. Hij is degene die me aanvult waar nodig en die me steeds een gevoel van thuiskomen geeft als ik hem zie. Jeroen, ik zie je heel graag!

Wat ook nog niet aan bod kwam op de blog, is dat we nieuwe plannen aan het smeden zijn met onze familiezaak. Ik ben de vierde generatie die Byttebier verderzet en dat vraagt natuurlijk om vernieuwing. Zeker in onze immer changing world waar alles zo snel aan ons voorbijgaat, dat we soms moeite hebben om bij te houden. Sinds januari 2016 houden we Top Secret Meetings in de loft, eerst met ons drieën, ondertussen al met verschillende partijen... Laten we onze top secret missie Project X noemen, want zo klinkt het al meer dan een jaar in onze mond.

Project X startte als een idee en is ondertussen in opbouw. Er komt heel veel bij kijken en we moeten vooral goed plannen. In een kleine zaak zoals de onze, is dat een extra workload, want ondertussen gaat de zaak nog even verder zoals ze al jaren op de "markt" staat.

Met andere woorden, ik had het druk, heel druk... En ik aanschouwde mezelf altijd als iemand die alles kon combineren, dus ik deed mijn best, en combineerde het (vele) werk, met mijn nieuwe liefde,  mijn sociale leven, mijn familie, mijn huishouden, ... Tot mijn weten, niks wat ik niet aankon. Ik heb mijn leven graag druk. Ik ken hopen vrouwen (en mannen) die al dit even goed de baas kunnen, waarom zou ik het dan niet kunnen :)

Wie me goed kent, weet dat ik steeds klaar sta om iemand uit de nood te helpen... Ik probeer een luisterend oor te zijn voor wie het nodig heeft, en zou vaak mijn eigen planning even on hold zetten als ik ergens van dienst kan zijn. Ik leef hiervoor en doe dit ontzettend graag.

We gaan even in een stroomversnelling... 20 juli was mijn laatste werkdag voor het verlof. Ik herinner me de dag als gisteren. Het was de slechtste werkdag van het jaar voor me. De dag begon met een moeilijke vergadering van Project X, die niet alleen veel tijd maar ook veel energie van me vroeg. Ik moest de kerk in het midden houden en zocht na de vergadering naar oplossingen. Daarnaast wilde ik ook alle "hangende" zaken van de winkel afwerken om zo een fijn verlof te starten, zonder stress en zodat mijn ouders - die de winkel met twee open houden in het verlof - geen shit op hun hoofd kregen terwijl ik - de vogel - even gaan vliegen was... Je kent het, je wil de boel op orde hebben.

Toen ik na die laatste dag de deur achter me toe trok, had ik helemaal geen gevoel van ontlading. Erger nog, ik voelde me beroerd. Ik heb die hele avond - hoewel er leuke dingen op het programma stonden - geen moment rust gehad vanbinnen. Ik weet niet wat het was, maar het voelde niet goed.



De dag erop - Nationale Feestdag - voelde helemaal anders. Ik kreeg het congé gevoel te pakken. De zon zat uit, en Jeroen en ik besloten de hele dag van de ene pop-up bar naar de andere te fietsen. Ik zag de Daltons van dichtbij, dronk lekkere drankjes, zag leuke mensen, het was écht vakantie... Heerlijk!

De eerste week van mijn verlof, staat steeds in teken van grote opkuis. Ik denk dat velen onder ons dan eens tijd pakken om het één en ander uit te mesten in huis. Ik maakte een mentale lijst van alle projecten die ik wilde doen die eerste week. Jeroen was nog aan het werk, ik had het huis voor me alleen om eens helemaal overhoop te halen en dan volledig naar mijn gedacht terug te zetten. Dressing uitmesten, Kringloop winkel donaties, containerpark, je kent de waslijst wellicht. Ik zou een week lang mijn belongings herbekijken en wegdoen wat me niet langer joy geeft (Marie Kondo Way).

De eerste twee dagen verliepen zoals gepland, ik nam de dressing onder handen, de keuken, de badkamer, ik ging erdoor als een wervelwind. 's Avonds was ik vermoeid, maar voldaan. De derde dag van het verlof werd het keerpunt. Ik voelde me mottig en had last van sinusitis. Dat komt vaker voor bij mij (en bij vele anderen) dat eens je stilvalt, de bacteriën feest vieren en je voelt je een hoopje ellende. Ik besloot die dinsdag dan maar in de zetel te blijven liggen en eens alle Youtubers die ik had verwaarloosd te stalken. Ik keek het ene filmpje na het andere en hoewel het mocht want ik had verlof en IK MAG GERUST EENS EEN HELE DAG IN DE ZETEL HANGEN, voelde het erg verkeerd aan. Ik zag de uren voorbijgaan en kreeg een miserabel gevoel... Ik heb de hele dag nog niets productief gedaan... Zelfs geen douche genomen.

Positief persoon dat ik ben - of toch probeer te zijn - hield ik mezelf voor dat het ok is eens een dagje niks te doen. Ik zou de draad weer opnemen de volgende morgen. Toen Jeroen op woensdagmorgen naar zijn werk vertrok, stond ik mee op en zou ik zeker een blogpost schrijven, en stofzuigen, en wat zaken posten op tweedehands, en, en, en, ... En toen zag ik de zetel.... Ik voelde me zo geneigd om er even in te liggen - 20 minuutjes maar - en dan begin ik aan de dag.

Plots was het vier uur in de namiddag... En ik had terug NIKS gedaan. Ik voelde mijn humeur kantelen en kon mezelf wel voor de kop slaan. Ik herinner mezelf zeggen in mijn hoofd, Sofie komaan zeg, wat is dat met u, waar ben je mee bezig... Gow hé - op zijn West-Vlaams -  get your shit together... Maar ik kon me er fysiek niet tot aanzetten me te bewegen. En zo verliep ook donderdag. Ik voelde me dieper zakken en verstond niet wat er aan de gang was.

En toen kwam er de bewuste vrijdag - de dag dat ik niet snel zal vergeten -  waar ik opstond met hevige hoofdpijn. Ik heb zelden hoofdpijn, meestal door een glas teveel te drinken de dag ervoor. Ik nam een neurofen (wat altijd helpt bij mij) en zou me nog een uurtje in bed leggen tot de pijn over was. Drie uur later sleepte ik me uit bed, de hoofdpijn was nog erger dan ervoor. Ik wist niet goed wat er was. Ik belde een vriendin (apotheker) en vroeg wat ik kon doen. Slapen, dampen met eucalyptus en Niocitran. Dat zou mijn hoofdpijn van sinusitis wellicht verhelpen. Ik voelde me ongerust toen de hoofdpijn 's avonds nog niet weg was. Ik ging slapen en zei tegen mezelf MORGEN HEB IK GEEN PIJN MEER.

ZATERDAG 29 JULI

Ik sliep die nacht goed, maar werd om 6 uur door lawaai gewekt. Ik opende mijn ogen en BAM! Daar waren die scherpe messen weer die mijn slapen doormidden sneden. Zo voelde het immers aan.

Ik nam mijn iPhone en surfte het web af... DO NOT TRY THIS AT HOME! Volgens mijn eigen diagnose - dankzij het wereld wijde web - was ik kandidaat voor meningitis (hersenvliesontsteking). Ondertussen weet ik dat IK GEEN DIAGNOSESTELLER BEN en DAT HET WEB VOL MET TEGENSTRIJDIGE ZAKEN STAAT. Ik wist dat ervoor natuurlijk ook al... Maar de paniekaanval die ik op zaterdagmorgen ervoer, liet alle logische uitleg meevaren met de wind.

Ik belde mama op en zei dat ik naar SPOED wilde. Mijn fantastische huisarts was op vakantie en ik heb vertrouwensissues met dokters van wacht. Ik was nog nooit in spoed geweest, maar dat klonk op dat moment het beste in mijn hoofd.

06:30 SPOED

Ik werd na het omschrijven van mijn klachten meteen in een traumakamer gelegd. Drie verplegers rond me heen (bloed afnemen, temperatuur opnemen, hartslag checken, ...) Ik wist even niet wat er aan het gebeuren was, maar de pijn was ondraaglijk in mijn hoofd. Ik liet dus alles gebeuren en hoopte op snelle heling.

07:00 CATSCAN 1

Ik werd begeleid naar de CATSCAN - eerste ervaring. De scan verliep vlot en voor ik het wist was ik terug in traumakamer 517.

07:15 WACHTEN OP SPOEDDOKTER

09:00 BLIJVEN WACHTEN OP SPOEDDOKTER

09:25 SPOEDDOKTER

Na veel verpleging en assistenten van spoeddokters en consorten, kwam de spoeddokter me zelf het relaas geven. Catscan Ok, neuroloog onderweg... Ja inderdaad, dat was de enige info die ik op dat moment kreeg. Het was geen tumor, en het was geen meningitis. Twee hevige aandoeningen waren al uit de weg. Ik had op slag minder hoofdpijn - hoewel ik nog steeds niks tegen de pijn had gekregen.

09:30 WACHTEN OP NEUROLOOG

11:00 NEUROLOOG

Dokter Vanderdonckt, Neuroloog in AZ Groenighe. Aimabele, geleerde man. Hij wilde voor alle zekerheid nog enkele testen laten uitvoeren voor hij meer informatie kon geven.

11:15 EEG SCAN



12:05 CATSCAN 2 CONTRASTVLOEISTOF

Dat voelde maar raar aan... Je krijgt het plots heel warm in je aderen en je hebt het gevoel dat je blaas op springen staat. Gelukkig duurt dat niet erg lang.

12:35 PARACETAMOL EN BAXTER

Eindelijk de verlossing. Ik kreeg een pijnstiller...

12:40 WACHTEN OP UITSLAG CATSCANS

Wachten in een traumakamer is stresserend. Je ziet dokters en verpleging steeds aan je deur passeren en hoopt telkens dat ze hun pas vertragen en jouw kamer binnen komen...

14:30 UITSLAGEN DOOR NEUROLOOG

En toen kwam Dokter Vanderdonckt me het nieuws brengen. De scans toonden aan dat mijn hypofyse - deze klier regelt alle hormoonspiegels in je lichaam - groter was dan normaal. Ze vonden er ook een andere massa in genaamd een ademoon of goedaardig gezwel. Dit alles zou meer duidelijkheid tonen als ik nog een MRscan zou ondergaan. Ik voelde de moed zakken... Ik kreeg een zware huilbui in het ziekenhuisbed. Ik kende de MRscan van in programma's zoals ER en GA, dit verklaarde meestal niet veel goeds.

14:55 MRSCAN

Ik werd van de traumakamer helemaal naar de andere kant van het ziekenhuis gerold, richting de MRafdeling. Ik zie nog alle verschillende lampen en plafonds als ik mijn ogen sluit, ik zag het even allemaal niet meer zitten en de tranen stroomden over mijn kaken. Ik zag mijn jonge leven even helemaal aan me voorbij gaan.

Toen ik aankwam in de wachtzaal voor MR, lieten de - heel vriendelijke en bezorgde - verpleging me daar achter in een slaapzaal. De verpleging van MR zou me daar komen ophalen. Het leken wel uren, ik lag daar helemaal alleen en hoorde niks of niemand. Het was een zaterdag, dus die afdelingen lopen dan meestal leeg... Ik voelde me heel alleen en ongelooflijk triest. Ik had nooit gedacht dat als ik 's morgens binnenkwam in spoed dat de dag zo zou vorderen. Het was me allemaal teveel...

Eens ik naar de MRscan werd gevoerd, liet de verpleging me weten dat dit toestel nogal angstaanjagend was en heel veel lawaai maakt. De bedoeling was dat ik 20 minuten superstil bleef liggen. Ik ben normaal niet claustrofobisch maar eens ik in de buis lag, voelde ik de angst over mijn hele lijf. Dit is alles behalve fun. Twintig minuten lang probeerde ik me te focussen op rustig blijven, maar wie ooit onder zo een scan heeft gelegen zal wellicht weten dat dit door het geluid en de "knusse" omgeving bijna onmogelijk is. Zeker na de dag die ik tot dusver al had.

15:15 WACHTEN OP UITSLAG MRSCAN

Ik stortte in op de traumakamer... Huilbui na huilbui en ik kon amper zeggen waarom. Het was me allemaal teveel. De verpleging kwam me een Temesta - kalmeringsmiddel - geven zodat ik me "wat" kon ontspannen. Ik denk dat mama er ook wel één kon gebruiken, want die stond ook stijf van de stress.

15:45 UITSLAG DOOR NEUROLOOG

Dokter Vanderdonckt kwam de kamer terug binnen. Daar waren de uitslagen dan... De hypofyse was inderdaad zoals ze op de CATSCAN zagen groter dan normaal en in het ademoon waren hele kleine spikkeltjes. Dit kon duiden op een bloeding die de hevige hoofdpijn als gevolg had. De dokter beval me in het ziekenhuis te blijven voor observatie.

Ik zakte weer in elkaar en begon weer te huilen. Man wat was dat toch met mij. Ik ben helemaal geen huiler, maar ik kon de poorten blijkbaar niet sluiten. De dokter zei dat ik het kalmer aan moest doen en dat enkele dagen rust in het ziekenhuis me goed zouden doen. Deze bloeding zou namelijk veroorzaakt zijn door overmatige spanningen en stress.

Ik had een ticket voor Voltage festival (voor de dag erop) dit was sowieso een no go. Jeroen zou alleen moeten gaan, met wat vrienden natuurlijk...

16:20 AANKOMST OP DE KAMER

Daar lag ik dan... tegen mijn wil op een ziekenhuisbed. Mijn leven werd even uit mijn eigen controle gegeven. Ik kon bijna niets bepalen... Avondeten werd om 17:00 geserveerd en voor de rest mocht ik me alleen in een rolstoel verplaatsen. Ik moest rusten...

Ik kan je verzekeren, voor een bezige bij als mij is dit verschrikkelijk. Ik kwam zot van de vier muren rond mij. Gelukkig mocht ik tot 20:00 bezoek ontvangen wat mijn geest wat liet afdwalen van de dag. Jeroen kwam me na zijn werk meteen opzoeken en ik was zo blij zijn totje te zien. Mama week geen seconde van mijn zij en papa stond ook meteen na de winkel aan mijn bed. Ook Anneken - een van mama haar besties - zat al naast mij.



20:00 ROLSTOELACTION

Jeroen nam me mee voor een wandeling op de binnenkoer, dat was het verste dat ik kon gaan. Ik voelde me verschrikkelijk opgesloten en had het gevoel dat de muren van het ziekenhuis een gevang waren. Niet kunnen gaan of staan waar je wil... hatelijk.

21:00 TIJD VOOR RUST

Na het vertrek van my lovedones, was het tijd voor reflectie... Ik heb de eerste nacht in het ziekenhuis doorgebracht door alles voor de geest te halen van de afgelopen 24 uur. De verpleging verdient een dikke pluim, want die madammen werken slag om slinger! Daarnaast doen ze er alles aan om je verblijf zo goed mogelijk te maken. Ik weet die madammen te appreciëren!!

ZONDAG 30 JULI

Mama, papa en Jeroen stonden al snel aan mijn bed op zondag. Het was een dag van rust en bezoekjes krijgen. De dokter zou eens langskomen maar veel zou er niet veranderen op zondag. Ik moest maandag een nieuwe MRscan ondergaan om de hypofyse te heranalyseren.

Ik kreeg in de late namiddag Hydrocortisol toegediend omdat ik blijkbaar te weinig natuurlijke cortisone aanmaakte in mijn hypofyse. Die hebben we nodig voor onze bijnieren. De hoofdpijn was minder, maar nog steeds aanwezig. Ik kreeg permanent pijnstillers.

De dag verliep redelijk, ik kreeg leuke bezoekjes en heel veel smsjes en telefoons. Bedankt aan iedereen! Ik probeerde op iedereen te antwoorden, maar dat was niet altijd evident, jullie hadden immers zoveel vragen waar ik nog niet kon op antwoorden, vandaar ook deze blogpost. Zo hebben jullie alle informatie voor wie het wil weten.



MAANDAG 31 JULI

De dag van de MRscan en de verlossing van het ziekenhuis. Ik zou als alles meezit naar huis mogen gaan. Mama was om negen uur present en we zouden samen wachten op het eindrelaas van dokter Vanderdonckt. De minuten duurden uren... Het wachten op mijn ontslag kon niet snel genoeg gaan, ik wilde er weg. Ik zat al te lang gevangen tussen deze muren, ik wilde van mijn vakantie gaan genieten en mijn valies gaan pakken om vrijdag naar Barcelona te vliegen en alles achter mij te laten.

Dokter Vanderdonckt kwam me vertellen dat de MRscan niet kon doorgaan, ik voelde mijn handen trillen... Maar liet me weten dat ik na het bezoek van de Endocrinoloog - een endocrinoloog onderzoekt en begeleidt patienten met complexe hormoon aandoeningen en stofwisselingsziekten, zoals diabetes mellitus, schildklierafwijkingen, metabole botziekten, hypofyse en bijnierproblemen, groei en geslachtsklieraandoeningen, vetstofwisselings- en voedingsproblemen - naar huis zou mogen gaan. De MRscan hadden ze verzet naar vrijdag omdat er teveel patiënten voor me op de wachtrij stonden.



Vrijdag... de dag van ons vertrek naar Barcelona... Inderdaad, Barcelona was ook een no go... De tranen rolden weer over mijn kaken. Dit verhaaltje was nog niet gedaan...
Na lang wachten kwam de Endocrinoloog langs op de kamer. Ze kwam af met een resem aan onderzoeken die ik de komende week zou moeten ondergaan. Ik zou elke dag aanwezig moeten zijn in het AZ. Gezichtsveldtesten, andere oogtesten, bloedafnames, neurologische testen, mini scans... Het zou een leuke vakantieweek worden. Ik was wel erg opgelucht dat ik telkens naar huis mocht gaan en ik mijn eigen bed kon slapen. 

VRIJDAG 4 AUGUSTUS


De dag van de resultaten... Ik moest de hele dag in het AZ zijn om nog testen en een nieuwe MRSCAN te ondergaan... Die scan viel veel beter mee dan de eerste keer. Ik wist al wat ik moest verwachten en had mezelf voorgenomen rustig te blijven en in mijn hoofd te zeggen IK BEN GEZOND, IK BEN GEZOND, IK BEN GEZOND, ... Uiteindelijk mochten we om 16:00 uur binnen bij Dokter Vanderdonckt om de resultaten te bespreken. 


De MRSCAN was niet gewijzigd. Dit wil zeggen dat mijn hypofyse nog steeds even groot is. Dit is geen slecht nieuws... Zolang de hypofyse niet gegroeid is, is er geen reden tot paniek. Ik moet het VEEL rustiger aan doen van de neuroloog, want dit alles is door stress veroorzaakt. Ik blijf medicatie nemen tot eind augustus en onderga dan een nieuwe test om na te gaan dat mijn hypofyse terug zelf de hormonen aanmaakt die het zou moeten doen. Is dit zo, dan mag ik de medicatie laten vallen. 


Eind september onderga ik een nieuwe MRSCAN die dan zal uitmaken wat er echt met me aan de hand is (of is geweest). Voorlopig ga ik me daar niet in opjagen, ik moet me vooral leren ontspannen. En als alles meezit, mag ik in oktober terug vliegen en gaan we dan onze welverdiende vakantie in Barcelona doorbrengen.


De hoofdpijn is sinds enkele dagen helemaal weg. Dat is een hele grote opluchting. Ik kan terug vrij bewegen zonder pijn. Ik voel me veel beter en probeer alles wat kalmer aan te doen.


Ik weet het, het was een hele boterham, die blogpost. Maar ik wilde het van me af schrijven. Ik kreeg zoveel vragen en zoveel lieve berichten... Bij deze hebben jullie nu alle informatie die ik heb. 

De afgelopen week heb ik veel bijgeleerd. We zijn geen super(wo)man en we moeten dat ook niet zijn. We mogen best eens de was laten liggen, of nee zeggen tegen iets wat we niet willen/kunnen doen. We zijn hier niet voor een eeuwigheid op onze planeet, dus we maken er best een leuke tijd van. 


Ik leer beetje per beetje meer te ontspannen, leer praten over stressgevoelige zaken die constant in mijn hoofd dwalen, stop met competities te voeren tegen mezelf, ik ben wie ik ben... Geloof me, het is echt niet gemakkelijk, maar we komen er wel. 


Het advies dat ik wil meegeven aan jullie allemaal (of wie het lezen wil) geniet van je leven, doe wat je graag doet, zeg eens nee zelfs al is dat moeilijk, omring je door positieve mensen, en laat af en toe eens een traan. De opluchting die je daarvan krijgt is een openbaring. We moeten niet altijd sterk zijn, dat moet ik afleren. Ik mag gerust eens een zwakke kant laten zien. 

Om deze post af te sluiten zou ik jullie graag allemaal bedanken. Bedankt aan mijn gezin (mama, papa, bomma, Bruno, Jeroen en Charlotte), jullie hebben mij steeds opgemonterd. Bedankt aan mijn vrienden die op bezoek kwamen en die vele smsen stuurden. Vooral Emma, je hebt geen idee wat je voor me betekend hebt de afgelopen week. 


Ook bedankt aan de verpleging van de Neurologie, you women run the place!! Ook alle dokters, zoals mijn fantastische huisdokter Stefanie Vanderbauwhede - die haar hele vakantie in Italië non-stop met mij bezig was - en natuurlijk dokter Vanderdonckt, die me wellicht soms tegen de muur kon plakken ;) Jullie zijn fantastische mensen! Bedankt!


En mensen, besef dat stress een lelijk beestje is en je echt fysiek iets kan aandoen. Laat het los...